Życiowe założenia – rzeczywistość jest plastyczna

Nie mamy wpływu na duże wydarzenia, a przynajmniej nie bezpośredniego. Jednak w mniejszych sferach naszego życia istnieje imponująca elastyczność. Pomysły mogą zmienić twoje życie tylko wtedy, gdy najpierw zaakceptujesz pogląd, że życie można zmienić.

Życiowe założenia – większość działań jest automatyczna

Siłą napędową zmiany nie są pomysły, ale działania. Samo wymyślenie sobie nowego życia nic nie da. Dlatego ważne jest, aby zdać sobie sprawę, że wiele z naszych działań jest wykonywanych bez refleksji. W nieskończoność powtarzamy te same wzorce i w tym powtarzaniu tworzymy nasze życie. Prawdziwa zmiana rzadko przychodzi z jednego wysiłku, ale z powtarzania naszych wzorców. Jednym z pierwszych pomysłów, z których naprawdę odniosłam korzyści, była tak zwana 30-dniowa wersja próbna. Chodzi o to, abyś przez co najmniej miesiąc angażowała się w określony codzienny nawyk. Wystarczająco długo, aby nawyk był wygodny. Wystarczająco krótko, abyś mogła zaangażować się w ambitne wysiłki.

Życiowe założenia – ambitne cele zwiększają wysiłek

Edwin Locke był pionierem w eksperymentalnych badaniach nad wyznaczaniem celów. Jego rygorystyczne badania pozostają filarem naszego zrozumienia ludzkiej motywacji. Dzięki tym eksperymentom odkrył dwie rzeczy. Po pierwsze, trudniejsze cele dają lepsze wyniki. Po drugie, konkretne cele działają lepiej niż niejasne sugestie typu „zrób wszystko, co w Twojej mocy”. Stawianie trudnych, ambitnych celów i angażowanie się w ich realizację ma większy wpływ, niż wielu ludziom się wydaje.

Życiowe założenia – niektóre postępy spowalniają, inne przyspieszają

Naiwnym poglądem na postęp jest ekstrapolacja w linii prostej. Jednak w naszych wysiłkach dominują dwa różne trendy – malejące zyski i narastający wzrost. Zmniejszające się zyski mają miejsce, gdy wysiłki wzajemnie się wypychają. Pierwsza godzina nauki jest najbardziej energiczna. Piętnasta jest wyczerpująca. Ponieważ wysiłki stają się coraz bardziej bezproduktywne, kluczową kwestią jest często wiedzieć, jak dobre jest wystarczająco dobre.

Wzrost złożony ma miejsce, gdy każda dotychczasowa poprawa pomaga w dalszym rozwoju. To, co początkowo wygląda jak strużka, zakończy się potokiem. Często problemem jest cierpliwość. Od samego początku wysiłki wydają się bezwartościowe, często są porzucane, zanim naprawdę mogą zacząć działać. Zrozumienie, z jakim rozwojem masz do czynienia, przygotowuje Cię do postępu. Ogólnie rzecz biorąc, nie inwestujemy w złożony wzrost, ponieważ wygląda to na stratę czasu. Przeinwestujemy w malejące zyski, próbując odnowić przeszłe osiągnięcia.

Życiowe założenia – życie jest w dużej mierze sumą dodatnią

Przez większość zapisanej historii życie było przeważnie o sumie zerowej. Standard życia był w stagnacji, innowacje były niewidoczne, a jedynym sposobem na poprawę swojego życia było pogarszanie sytuacji kogoś innego. Nakazy przeciwko zmaganiom i bogactwu były powszechne w wielu starożytnych filozofiach. Jezus argumentował, że bogacz nie może dostać się do nieba. Laozi głosił niedziałanie jako najwyższą cnotę. Po części stanowi to przeciwwagę dla naszego normalnego ludzkiego egoizmu.

Ale częściowo odzwierciedlało to sytuację w tamtych czasach – większość dróg do światowego sukcesu prowadziła kosztem innych ludzi. Jednak w dzisiejszych czasach głównym sposobem, w jaki staliśmy się bogaci, nie jest grabież, ale inwencja i służba. Nasze życie jest zdominowane przez działania o sumie dodatniej – w dużej mierze poprawiamy nasze losy, czyniąc życie lepszym dla innych.

Życiowe założenia – strach jest przezwyciężany poprzez ekspozycję

Gdy byłam dzieckiem, odczuwałam silny lęk związany z pająkami. Wpadałam w panikę na widok nawet najmniejszego pajączka. Jednak po latach nauczyłam się, że te biedne stworzonka boją się mnie bardziej niż ja ich. Zmiana pochodziła z ekspozycji. Terapia ekspozycyjna jest jedną z najbardziej skutecznych terapii psychologicznych, jakie mamy. Działa, aby zmniejszyć irracjonalny strach, wystawiając Cię na przedmiot twojego strachu połączonego z bezpieczeństwem. Wystąpienia publiczne, rozmowy z nieznajomymi lub zdawanie testów mogą wywoływać paraliżujący niepokój. Wiedza o tym, jak je zmniejszyć, nawet jeśli wymaga to więcej pracy niż naciśnięcie przełącznika, może mieć duże znaczenie.

Życiowe założenia – sukces to wytrzymałość

Filozof James Carse dokonał rozróżnienia między grami skończonymi i nieskończonymi. Gra skończona, jak szachy, to taka, w którą grasz przez chwilę, a potem albo wygrywasz, albo przegrywasz. W przeciwieństwie do tego nieskończona gra nigdy się nie kończy. Wygrać to grać dalej. Większość czynności, na których nam zależy w życiu, to nieskończone gry. Firmy nie „wygrywają” rynku i nie rezygnują. Zdrowie nie kończy się po osiągnięciu celu związanego z utratą wagi. Nawet wiedza rozpada się i odnawia, gdy uczysz się nowych rzeczy. I odwrotnie, jeśli możesz kontynuować, nie przegrałaś. Apple znajdowało się na krawędzi katastrofy nie tak znowu dawno temu. Mimo to gra toczyła się dalej i okazali się najcenniejszą firmą na świecie. Przynajmniej na razie. Wytrzymałość to główna zaleta w świecie pełnym nieskończonych gier.

Życiowe założenia – uwaga określa Twój kierunek

Jakość Twojego życia w dużej mierze zależy od tego, na co zwracasz uwagę. Jednak większość tego, co przyciąga naszą uwagę, nie jest zbyt wysokiej jakości. Podobnie jak chwasty opanowujące ogród, znaczna część naszej przestrzeni umysłu wypełnia się rzeczami, które ani nie poprawiają naszego życia, ani nie przygotowują nas na niebezpieczeństwo. Często nie jest to nawet przyjemne, co może być pretekstem do bezużytecznych myśli. Lęk i złość z powodu rzeczy, których nie możemy kontrolować. Ale jak roztropny ogrodnik możesz wybrać to, z czym pozwolisz sobie wyrosnąć. Rozmowy, które prowadzisz, książki, które czytasz i wiadomości, które śledzisz, to wszystkie nasiona, które możesz wybrać do podlewania.

Życiowe założenia – jesteśmy zasadniczo wolni

W powieści „Hrabia Monte Christo” bohater, Edmond Dantes, jest niesprawiedliwie uwięziony na czternaście lat w więzieniu. Większość czasu spędza na rozmyślaniach, wściekłości i ostatecznie próbach samobójczych. W końcu zostaje powstrzymany przez kopanie swojego sąsiada z więzienia, Abbe Faria, który przypadkowo dociera do jego celi, zamiast uciec. Faria, który był uwięziony dłużej niż Dantes, spędził swoją niewolę na doskonaleniu swojego umysłu – ćwicząc języki, opracowując narzędzia i rekonstruując rękopisy z pamięci. Wolność, w tym sensie, że można robić, co chcesz, jest w różnym stopniu posiadana przez różnych ludzi. Być może sytuacja twojego życia jest dość ograniczona lub stajesz przed wyborami, których nie lubisz zbytnio.

Zwiększanie naszych możliwości (i możliwości innych ludzi) jest częścią tego, co tworzy dobre życie. Istnieje jednak bardziej podstawowe poczucie wolności, rozumiane przez Aleksandra Dumasa, pisząc o postaci Abbego Farii. Kontemplacja tej wolności nie zawsze jest przyjemna. Jean-Paul Sartre opisał to nawet jako mdłości. W związku z tym często próbujemy się go pozbyć. Jednak jeśli to zaakceptujemy i dokonamy wyboru, po drugiej stronie pojawi się radość.

Życiowe założenia – szczęście jest w pogoni, a nie w posiadaniu

Oczywiście prawdą jest, że życie jest lepsze, gdy masz przyjaciół, pieniądze i status. Ale nie jest dużo lepiej. Najczęściej brak problemów wydaje się po prostu niczym. Nawet kiedy osiągasz swoje marzenia, twój umysł stwarza problemy, aby wypełnić luki. Nowe napady głodu, których nigdy wcześniej nie czułaś. Może to być uświadomienie przygnębiające lub wyzwalające. Przygnębiające, ponieważ oznacza, że ​​wiele rzeczy, które Twoim zdaniem powinny zapewnić trwałe szczęście, często się nie udaje. Nie ma już długo i szczęśliwie, jest po prostu więcej życia.

Ale jest również wyzwalające, ponieważ sugeruje, że jesteśmy tym, co robimy, znacznie bardziej niż tym, co mamy. Angażowanie się w sensowne zajęcia, które pomagają sobie i innym, jest bardziej satysfakcjonującym sposobem na życie. Widząc to, możesz dostosować swoją postawę, nawet jeśli czujesz, że jest wiele celów, których jeszcze nie osiągnęłaś. Zamiast dążyć do osiągnięcia jakiegoś ideału życia, możesz zorganizować energię wokół ważnych zajęć. Robiąc to, możesz już teraz zrealizować ten ideał.

Co sądzisz o moich życiowych założeniach? Co sama byś do nich dodała? Opowiedz mi o tym w komentarzu poniżej albo napisz do mnie maila na adres pytania@cataleja.pl.

Udanego życia,

Cataleja.

Artykuł Życiowe założenia, czyli co ukształtowało moje życie pochodzi z serwisu Cataleja.

Wciąż są ludzie, którym udało się znaleźć coś, co nazywam lawinową motywacją. To motywujące skupienie, które przenosi się na wszystkie obszary życia. Ten czynnik motywujący powoduje, że podejmują działania w szerokim zakresie dziedzin ich życia, od sprawności po produktywność, naukę i odwagę. Większość mojego wzrostu mogę przypisać tym lawinowym motywacjo. Mniej więcej w czasie, gdy zaczynałam własne zaangażowanie w rozwój osobisty, bardzo zainteresował mnie pomysł pisania książek. Będąc dość wymagającą dziedziną, ta lawinowa motywacja zmusiła mnie do bycia bardziej produktywną, zdrowszą, aby uzyskać więcej energii i pozwoliła mi nabrać szerokiego zakresu umiejętności.

Jak wytłumaczyć lawinową motywację?

W końcu odeszłam od tej pogoni i wybrałam inną lawinową motywację, czyli blog, który teraz czytasz. Stawiając mi znacznie większe wyzwanie, ten blog uczynił mnie jeszcze bardziej zmotywowaną, produktywną, skoncentrowaną i skuteczną. Ten blog i darmowe wyzwanie dotyczące projektowania swojego poranka, nad którymi wtedy pracowałam, spowodowały lawinę motywacji w całym moim życiu.

Chociaż ten blog jest dla mnie nadal bardzo ważny, moim nowym motywatorem stało się zrozumienie i opanowanie tworzenia kursów online. Cel ten wymaga zupełnie nowego zestawu umiejętności, które teraz doskonalę. Podobnie jak inne lawinowe motywacje, ten powoduje ogromne zmiany i ulepszenia we wszystkich obszarach mojego życia.

Motywacja lawinowa to cel lub dążenie, które ma dwie cechy. Jedna z nich jest niezwykle fascynująca – ten cel sprawia, że nie możesz zasnąć i spędzasz ogromną ilość czasu na myśleniu o nim w ciągu dnia. Wspaniała obsesja. Drugą cechą jest to, że nie jest to prosty problem i wymaga ogromnego rozwoju w wielu obszarach Twojego życia.

Gdzie szukać tego czynnika?

Gdy zaczęłam pracować nad napisaniem książki, ten duży projekt wymagał wielu umiejętności technicznych i osobistych, których jeszcze nie rozwinęłam. Umiejętność organizowania i planowania dużych projektów. Zdolność do zdyscyplinowania się, aby rozwiązać frustrujące problemy. Do tego dochodzi ogromna ilość wymaganych umiejętności technicznych i artystycznych.

Przeglądając swoją historię niedawno odkryłam, że te wspaniałe obsesje są często siłą napędową, która naprawdę zmienia całe twoje życie. Wyznaczanie arbitralnych i niezależnych celów, aby uzyskać formę, być bardziej produktywną i mieć lepsze relacje, na ogół nie jest tak skuteczne, jak posiadanie jednego potężnego motywatora, który rozprzestrzenia się na całą resztę.

Pamiętaj, że motywacja lawinowa nie jest tak naprawdę celem, ani też nie jest celem życiowym. Cele są pojedyncze i konkretne. Motywacja lawinowa jest raczej namiętnym zainteresowaniem skoncentrowanym na bardzo określonej dziedzinie twojego życia. Ponadto, jak zauważysz w moich powyższych historiach, te motywacje często są elastyczne, zmieniają się co kilka miesięcy lub lat, a ich celem jest zmiana i rozwój twojej osoby.

Stwórz swoją lawinową motywację

Ten wpis nasuwa pytanie, jak mogę stworzyć własną lawinową motywację? Aby odpowiedzieć na to pytanie, myślę, że najpierw musisz trochę lepiej zrozumieć ogólną motywację. Najważniejszą rzeczą, jaką należy sobie uświadomić, jeśli chodzi o motywację, że nie jest to coś, co otrzymujesz, ale coś, na czym się koncentrujesz i wyzwalasz. Może to brzmieć jak różnica w słownictwie, ale jest to kluczowe. Uwalniasz tylko motywacje, które już masz. Jeśli nie masz ochoty czegoś zrobić, cała psychologia podkręcania na świecie nie zadziała. Motywacje można tłumić lub wzmacniać, ale nie można ich tworzyć.

To powiedziawszy, istnieją sposoby na odkrywanie własnych lawinowych motywacji i ich uwalnianie. Sposobem na znalezienie lawinowej motywacji jest przyjrzenie się i sprawdzenie, czy są jakieś szczególnie uparte problemy życiowe, które masz. Problem, który nęka Cię od lat. Ten, który zajmował twoje myśli, ale nie poświęcałaś mu właściwej uwagi. Może tym obszarem jest twoje zdrowie. Dla niektórych z was mogą to być wasze relacje. Jednak dla innych może to być zdobycie wykształcenia lub kariery, o których zawsze marzyłaś. Fakt, że ciągle myślisz o problemie, ale go nie rozwiązałaś, wskazuje na ukrytą motywację, która pozostaje niewykorzystana.

Skoncentruj się na uporczywym problemie

Szukaj dużych problemów, a nie tylko tych małych. Lawinowe motywacje działają, ponieważ stanowią wyzwanie dla każdej dziedziny twojego życia, a nie tylko jednej. Gdy założyłam tego bloga, stałam się bardziej produktywna, zdrowsza, zmieniłam nawyki i dramatycznie się rozwinęłam. To nie było tylko pisanie przez godzinę lub dwie dziennie. Podobnie, szukaj problemu, który będzie wyzwaniem dla wszystkich dziedzin twojego życia. Takie problemy, które można rozwiązać nie tylko robiąc coś więcej, ale będąc czymś więcej. Problemy, które wymagają, abyś stała się lepszą osobą.

Kolejną wskazówką, jak znaleźć lawinową motywację, jest przyjrzenie się, w jakim obszarze swojego życia pomagasz innym z pasją. Chociaż prawdopodobnie będziesz mieć różne lawinowe motywacje w różnych okresach swojego życia, zawsze powinny one być skorelowane w kierunku większego podstawowego celu. Decyzja o tym wielkim i uniwersalnym sensie zależy tylko od Ciebie, ale może być źródłem do znalezienia kolejnej wielkiej pasji.

Lawinowa motywacja to nie obsesja

Tworząc tak potężny czynnik motywujący, łatwo można stracić poczucie celu, któremu służy. Powodem posiadania lawinowej motywacji nie jest osiągnięcie celu. Chodzi o te gigantyczne skoki ulepszeń, które tworzysz przez całe życie. Posiadanie lawinowej motywacji jest ważne, ale pamiętaj, że bez względu na to, czy osiągniesz swój cel, czy osiągniesz to, czego pragniesz, ważną prawdą jest to, jak się zmieniłaś w trakcie tej podróży. Osiągnięcie celu może być łatwe, ale po jego osiągnięciu można się rozczarować. Ścieżka doskonalenia jest ważniejsza niż jakikolwiek cel.

Co jest aktualnie twoją lawinową motywacją? Jak zmieniła się ona na przestrzeni twojego życia? Opowiedz mi o tym w komentarzu poniżej albo napisz do mnie maila na adres pytania@cataleja.pl.

Udanego życia,

Cataleja.

Artykuł Jak odnaleźć w życiu własną lawinową motywację? pochodzi z serwisu Cataleja.

To była rozmowa, którą odbyłam na studiach, podczas sesji egzaminacyjnej. Chociaż mój harmonogram nauki przed egzaminami był znacznie krótszy niż większości, największą różnicą nie był czas. Chodziło o to, że odmawiałam użycia poczucia winy jako taktyki motywacyjnej.

Lepiej nie używaj poczucia winy

Oto proces, którego używa typowa zestresowana osoba, aby się zmotywować do nauki czy pracy:

• martwienie się,
• nie mam pewności, od czego zacząć,
• zrobię sobie przerwę,
• zrobię kolejną przerwę,
• poczuję się winna, że tak długo się nie uczę/nie pracuję
• wykonam 15 minut pracy/nauki,
• posiedzę na Facebooku,
• powtórzę wszystko od nowa.

Chociaż prawdopodobnie w tej sytuacji jest wiele problemów, myślę, że najgorszy jest krok związany z poczuciem winy. Kiedy używasz poczucia winy jako narzędzia motywacyjnego, zwiększasz swój stres, nie osiągając niczego. Co gorsza, poczucie winy jest kiepskim czynnikiem motywującym, co skutkuje niewielkim wysiłkiem i cały cykl się powtarza. Zamiast poczucia winy istnieje system. To ten system nie tylko tworzy wyniki, ale eliminuje zmarnowany stres i czas. Teraz porównajmy to podejście ze sposobem, w jaki motywuje się zrelaksowana, efektywna osoba:

• martwienie się (hej, czasami nie możesz nic na to poradzić),
• zatrzymam się i utworzę plan działania z określonymi zadaniami,
• utworzę listę zadań do wykonania,
• podzielę listę na codzienne zadania,
• ciężko pracuję, aby wykonać zadania każdego dnia,
• relaksuję się bez poczucia winy.

System nie musi być skomplikowany

Jeśli uznałaś, że drugie podejście wymaga mistrzowskiego poziomu w planowaniu, to nie było moim zamiarem. System nie musi być trudny ani skomplikowany, aby w 95% przypadków nadal działał wyjątkowo dobrze. Oto system, z którego korzystałam przez ostatnie kilka lat pracy stosunkowo wolnej od poczucia winy:

• zrób listę rzeczy do zrobienia,
• podziel tę listę rzeczy do zrobienia na listę tylko na dziś,
• uzupełnij listę na kolejne dni, bez dodawania nowych pozycji po jej zakończeniu.

Ten system działa tym lepiej, im trudniejsze wyzwania są przed Tobą. Systematyczne podejście do produktywności, z wcześniej ustalonymi limitami, sprawdza się doskonale, gdy obciążenie pracą jest piekielne. Stosowałam to podejście, zarządzając jednocześnie pracą w pełnym wymiarze godzin, dodatkową prac w weekendy oraz pisaniem bloga. Cal Newport zastosował podobne podejście polegające na wprowadzaniu ograniczeń, aby uzyskać doktorat na MIT, stworzyć niezwykle udany blog i opublikować kilka książek. Dlatego nie mów mi, że jesteś zbyt zajęta. Jesteś zbyt zajęta, żeby nie mieć systemu.

Błędem jest też zakładanie, że poczucie winy jest nawet w niewielkim stopniu skuteczne. To nie jest prawda. Poczucie winy może być użyte w 5% sytuacji, w których system się zepsuje. Ale kiedy używasz go regularnie, zużywa się i staje się bezużyteczne. Badania wykazały, że siła woli jest zasobem wewnętrznym. Jeśli zużyjesz ją na jedno zadanie, masz jej mniej na następne zadanie. Skoro więc siła woli jest tak rzadka, po co zmuszać się do polegania na niej w 100% swojej pracy?

Męczennicy zajętości

Prawdziwym powodem, dla którego wielu ludzi lubi używać poczucia winy, jest drugorzędna korzyść, która nie ma nic wspólnego z osiągnięciem czegokolwiek – status społeczny. Gdy mówisz ludziom, że masz zabójcze obciążenie pracą, nie tylko narzekasz. Próbujesz też powiedzieć ludziom, że jesteś na tyle ważna, by mieć zabójczy nakład pracy. Niektóre plemiona wkładają dyski do ust lub malują tatuaże. Nasze plemię spaceruje po okolicy, opowiadając wszystkim, jak bardzo jesteśmy „zajęci”, marnując godziny naszego życia na półproduktywną pracę. Czyj sposób okazywania swojej ważności jest bardziej destrukcyjny?

Patrząc wstecz, ostatni rok był dla mnie paradoksalnie bardzo dobry. Moje zdrowie i sprawność fizyczna zbliżają się do rekordu osobistego, jeśli chodzi o moją elastyczność w jodze. Poczyniłam znaczne postępy w nauce angielskiego i hiszpańskiego. Moja praca etatowa ma się świetnie, a blog zyskuje coraz większą popularność. Pomimo tego postępu, w tym roku byłam bardziej zrelaksowana niż być może w jakimkolwiek innym w życiu. Miałam wystarczająco dużo wolnego czasu, aby ćwiczyć gotowanie, czytać więcej książek i cieszyć się pogodą. Nie mówię tego, żeby się chwalić, ale żeby zwrócić uwagę na kontrast. Myślę, że to dowód na to, że wypalenie zawodowe, przesiąknięte poczuciem winy podejście do pracy nie tylko jest nie do wytrzymania, ale często bardzo nam szkodzi.

Zdarza Ci się stosować poczucie winy jako strategię motywacyjną? Jak sobie z tym radzisz? Opowiedz mi o tym w komentarzu poniżej albo napisz do mnie maila na adres pytania@cataleja.pl.

Udanego życia,

Cataleja.

Artykuł Przestań używać poczucia winy jako taktyki motywacyjnej pochodzi z serwisu Cataleja.

Zagłębiając się w zagadnienie uczenia się początkowo spodziewałam się (zgodnie z klasycznym poglądem), że większość ludzi zmaga się z uczeniem się, zdobywając motywację do nauki. Uczenie się jest trudne. Zabawa telefonem lub oglądanie telewizji nie jest, dlatego uznałam, że zdobycie motywacji do uczenia się będzie najczęstszym problemem. W rzeczywistości okazało się, że jest odwrotnie. Ludzie, którzy mają dużą motywację zmagają się z chęcią zrobienia zbyt wielu rzeczy i nie mogą trzymać się projektu aż do jego realizacji.

Nadmiernie zmotywowana idea, niedostateczna motywacja do wykonania

Niezwykle pospolity typ osoby, którą spotkałam, ma dwie cechy uniemożliwiające jej osiągnięcie celów. Jest to z jednej strony nadmierna motywacja do wymyślania pomysłów, scenariuszy i celów. Z drugiej strony zaś normalna lub mało aktywna motywacja do robienia rzeczy sugerowanych przez te pomysły. Dla takiej osoby wygłoszenie przemowy, przeczytanie inspirującej książki lub przeprowadzenie motywującej rozmowy prawdopodobnie będzie miało negatywny wpływ. Dlaczego? Ponieważ zaostrza to jej wcześniejszą tendencję do przesadzania z wymyślaniem pomysłów na rzeczy do zrobienia.

Zastosowana motywacja zwykle działa najlepiej jako lekarstwo na rutynę. Jeśli ktoś utknie w szczególnie nieefektywnym schemacie zachowania, dodatkowa motywacja może wywołać nowy impuls do poprawy. Dlatego motywacja działa najlepiej, gdy brakuje przekonujących pomysłów, a nie jest ich nadwyżka. Ja sama jestem typem osoby z tą osobowością, więc czuję, że mogę ją łatwiej rozpoznać u innych ludzi. Wciągam się w fantazję na temat nowego projektu, celu podróży lub pomysłu do samodoskonalenia. Te pomysły są świetne, ale na początku mojego życia często prowadziły mnie do katastrofy, gdy przeskakiwałam między projektami bez żadnego zaangażowania. Trochę zajęło mi zbudowanie struktur, które mogłyby złagodzić te potencjalnie autodestrukcyjne aspekty mojej osobowości.

Jak sprawdzić, czy masz za dużo motywacji?

Czytając to, możesz zdać sobie sprawę, że Ty także cierpisz z powodu nadmiernej motywacji. Aby ocenić swoją motywację weź pod uwagę kilka ostatnich nieudanych celów w swoim życiu. Były to cele, które przynajmniej w pewnym momencie uznawałaś za bardzo ważne, a mimo to zawiodły z jakiegoś możliwego do uniknięcia powodu. Tym powodem najczęściej jest brak wysiłku. W każdym zadaj sobie pytanie, czy przestałaś się w to angażować, ponieważ po prostu straciłaś zainteresowanie? Czy też zaczęłaś pracować nad innym celem, który zaczął mieć pierwszeństwo? Utrata zainteresowania i fakt, że poświęcony czas / wysiłek zostaje rozproszony, jest oznaką niskiej motywacji.

Z jakiegoś powodu motywacja nie została utrzymana w projekcie i nie dotarł on do mety. Twoja porażka w stłumieniu nowej idei doprowadziła do upadku. W jednorazowych przypadkach ta tendencja do zastępowania starego celu takim, który wydaje się ważniejszy, może być w rzeczywistości rozsądna. W końcu Twoje poczucie priorytetów powinno kierować tym, jak przeznaczasz swój ograniczony wysiłek i czas. Jeśli jednak stanie się wzorem ciągłego powtarzania nowych wysiłków na rzecz samodoskonalenia, które prowadzą donikąd, ponieważ są zastępowane zbyt szybko, może to być autodestrukcyjne.

Krzywe motywacji

Namalowałam obraz motywacji, jak gdyby był to jednolity stan psychiczny, ale to nieprawda. Rzeczywistość jest prawdopodobnie bliższa idei, że Twój umysł jest stale pełen konkurujących motywacji. Typowa krzywa motywacji wygląda tak, że konkretna motywacja narasta, dopóki nie wyzwoli to progu do podjęcia wstępnych działań. Motywacja trwa w miarę kontynuowania pracy, ale tak jak w przypadku wszystkich stanów afektywnych, ostatecznie wraca do bardziej normalnego poziomu. Jeśli masz szczęście, zaprojektowałaś swój projekt i cel w taki sposób, aby próg motywacyjny do dalszej pracy nad nim znajdował się teraz poniżej tego nowego, podstawowego stanu motywacyjnego. Jeśli tak nie jest – prawdopodobnie zrezygnujesz z pracy nad tym z powodu niskiej motywacji.

Możesz sporadycznie podnosić swoją motywację. W przypadku szczególnie długich celów jest to prawie konieczne. Jednak jest to nadal mniej ważny czynnik niż obniżenie progu motywacyjnego, aby kontynuować pracę nad projektem. Dużo napisałam o nawykach, wyznaczaniu celów i projektowaniu projektów. Pomysły te w dużej mierze mają na celu wykorzystanie faktu, że masz nadwyżkę motywacji na początku projektu.

Jak nadmierna motywacja komplikuje sytuację?

Powyższy opis dotyczy motywacji dla pojedynczego celu lub projektu. Sytuacja się jednak zmienia, gdy wprowadzasz możliwość motywacji innymi celami lub projektami. Gdy tak się dzieje, pojawia się dodatkowa komplikacja. Twój cel może zakończyć się porażką nie dlatego, że był zbyt uciążliwy do utrzymania. Dzieje się tak dlatego, że nowe zainteresowanie pozbawiło go rozpędu.

Gdy pojawiają się konkurencyjne motywacje, które czerpią z tego samego ograniczonego zestawu czasu, wysiłku i entuzjazmu, mamy problem. Często może to skutkować niekończącym się cyklem nowych pomysłów nad starymi. Dlaczego? Ponieważ zawsze gonisz za wysoką motywacją pomysłu i zaniedbujesz względnie neutralną emocjonalnie fazę zwykłego wykonywania pracy. Aby to osiągnąć, trzeba więc polać się zimną wodą, aby ostudzić te motywacje, zamiast próbować rozpalić ogień.

Jak sobie radzić, gdy masz za dużo motywacji?

Jedyną najlepszą strategią, która pomogła mi uporać się z tą tendencją w moim wnętrzu, jest podejście oparte na jednym projekcie. Masz tylko jeden duży trwający projekt, który jest najwyższym priorytetem. Wszystko inne jest drugorzędne i nic innego nie może tego zastąpić, dopóki projekt nie zostanie ukończony. W praktyce ta heurystyka jest bardziej skomplikowana niż ta prosta reguła. Możesz mieć różne, pojedyncze projekty dotyczące dobrze zdefiniowanych dziedzin życia, które zwykle nie konkurują ze sobą o czas, takie jak cel w pracy, a także inny cel, do którego dążysz po pracy. Granica między tym, co kwalifikuje się jako projekt, a zatem podlega tej zasadzie, a tym, co kwalifikuje się jako nawyk, a zatem jest jedną z wielu rzeczy, które zwykle robisz w ciągu dnia lub tygodnia, może być niewyraźna.

Jednak nawet pośród tych skomplikowanych szczegółów myślę, że filozofia pojedynczego projektu jest zwykle dobrym punktem wyjścia. Planuj tak, jakbyś miała tylko jeden dominujący projekt i używaj tego jako zasady do powstrzymywania tendencji do dawania się ponieść motywacji do nowych pomysłów, podczas gdy nadal pracujesz nad starym. Inną strategią, która okazała się pomocna w radzeniu sobie z nadmierną motywacją, jest planowanie projektów bez ich rozpoczynania. Chodzi o to, że w wirze pomysłów na temat jakiejś nowej rzeczy, którą mogłabyś zrobić, nie chcesz tego stracić. Ale zamiast dokonywać konkretnych realokacji swojego czasu i energii, a tym samym zepsuć istniejący projekt, prawdopodobnie bardziej sensowne jest po prostu zaplanowanie, jak go wykonasz, po zakończeniu obecnego projektu. Zapisz rzeczy, ułóż harmonogramy, dowiedz się, co by się z tym wiązało, a ta mała dawka rzeczywistości zwykle zaspokoi chęć na tyle, by się nie zgubić.

Projekty na miesiąc, nie na lata

Ostatnią strategią, która jest zbyt rzadko stosowana, ale może być bardzo pomocna, jest wyznaczanie mniej ambitnych, krótkoterminowych projektów. Jeśli wiesz, że masz tendencję do dużego zainteresowania nowymi projektami, spróbuj wybrać projekty, nad którymi możesz pracować przez miesiąc, zamiast takich, które będą wymagały lat. Małe projekty są mniej ambitne, tak. Jednak wiele rodzajów zajęć może przynieść korzyści z jednego lub dwóch miesięcy trwałego zainteresowania. Kluczowa różnica między podejściem do małych projektów a tym, co domyślnie robią nadmiernie zmotywowani ludzie, polega na tym, że zamierzasz się tym zająć, dlatego planujesz wokół tego. Kiedy po prostu pozwalasz projektom odnosić sukcesy i kończyć się niepowodzeniem na podstawie chwilowych emocji, wiele projektów może nie osiągnąć wystarczająco stabilnego poziomu, aby w międzyczasie utrzymać je jako nawyk.

Ostatecznie przekleństwo zbytniej motywacji jest również błogosławieństwem. Oznacza to, że masz chęć osiągnięcia pewnych rzeczy i możliwość ich spełnienia. Wymaga jednak kontroli sprzecznej z intuicją, ponieważ polega na aktywnym przeciwstawianiu się niektórym impulsom, które mogą być konieczne, aby uczynić swoje życie lepszym. Jeśli jednak możesz to zrobić, długoterminowy obraz jest zwykle znacznie jaśniejszy niż ten, w którym nieustannie podążasz za wysokim poczuciem nowego pomysłu, a nie codzienną rzeczywistością wykonywania pracy.

Zmagasz się z nadmiarem motywacji w swoim życiu? Jak sobie z tym radzisz? Opowiedz mi o tym w komentarzu poniżej albo napisz do mnie maila na adres pytania@cataleja.pl.

Udanego życia,

Cataleja.

Artykuł Prawdopodobnie masz za dużo motywacji pochodzi z serwisu Cataleja.

Dla mnie ta wymówka porusza dwie ważne kwestie. Po pierwsze, motywacja jest w równym stopniu konstrukcją, co inspiracją. Budujesz motywację, a nie tylko uderza Cię ona w twarz pewnego ranka. Po drugie, czasami ta wymówka jest słuszna. W przypadku motywacji „ślepej uliczki” żadna konstrukcja nie naprawi tego, że nienawidzisz tego, co robisz. Problem polega na tym, że wiele osób myli chwilową nudę lub frustrację ze ślepą uliczką.

Motywacja jest budowana, a nie napotykana

Zaskakującym fragmentem naszej własnej psychologii jest to, że okazuje się, iż nasze emocje działają w obie strony. Oznacza to, że uśmiechamy się, ponieważ jesteśmy szczęśliwi, ale także do pewnego stopnia możemy uczynić siebie szczęśliwszymi, uśmiechając się. Osoba pogrążona we własnej apatii często utknęła z powodu utknięcia. Jeśli zastanawiasz się nad swoim brakiem motywacji, prawdopodobnie wyzwalasz różnego rodzaju nawyki, które po prostu wzmacniają ten wzorzec. Budzenie się koło południa, nadmierne spędzanie czasu w Internecie, a nawet Twoja postawa może przyczyniać się do apatii.

Jak na ironię, najlepszym sposobem na zmotywowanie się jest nabranie rozpędu do rozpoczęcia pracy. Gdybyś zaczęła wyzwalać produktywne nawyki, doprowadziłoby to do większej motywacji. Problem w tym, jak się do tego zabrać? Jak motywować się na tyle, by zacząć, kiedy wciąż usprawiedliwiasz się brakiem motywacji? Jak przerwać cykl apatii?

Dlaczego dyscyplina musi być najważniejsza?

Pamiętasz dyscyplinę? W czym nasi dziadkowie byli tacy dobrzy? Zanim zostaliśmy uwarunkowani myśleniem, że trzeba kochać swoją pracę i że szczęście oznacza posiadanie dwóch samochodów, domu z czterema sypialniami, nawet jeśli nie stać nas na to, ludzie robili rzeczy, których nie lubili. Ponieważ musieli. Może nie jesteśmy tak leniwi, jak twierdzę, i może moja nostalgia za tamtymi czasami jest trochę żartobliwa. Ale zawsze mnie zaskakuje, że „budowanie większej dyscypliny” nie jest oczywistą odpowiedzią dla ludzi, którzy utknęli w swoim życiu.

Dyscyplina to produktywne nawyki, które możesz zacząć, nawet jeśli nie czujesz się zmotywowana. W praktyce powinna działać podobnie jak akumulator w samochodzie – zapewnia początkową iskrę, aby cały proces ruszyć, a potem dzieje się magia. Weźmy na przykład napisanie tego artykułu. Nie byłam pewna, co napiszę, gdy obudziłam się dziś rano. Blokada pisarska z pewnością nie jest wielką motywacją do pracy. Ale rozwinęłam dyscyplinę, aby dać sobie co najmniej 20-30 minut zanim zamknę komputer i zrezygnuję na dziś. Rzeczywiście, po dziesięciu minutach burzy mózgów wpadłam na pomysł na ten post i zaczęłam pisać. Teraz, gdy zaczęłam, znacznie łatwiej jest kontynuować i mam motywację, by skończyć.

Jak rozwijać dyscyplinę?

Uważam, że większość z nas jest bardziej zdyscyplinowana niż normalnie, pod warunkiem, że przedstawimy problem we właściwy sposób. Jeśli wyrazisz swoją sytuację jako „nie mam wystarczającej motywacji do pracy” – wtedy może Ci nie przyjść do głowy, że rozwiązaniem jest zastosowanie dyscypliny i rozpoczęcie pracy, nawet jeśli nie masz na to ochoty. Jeśli jednak sformułowałaś problem jako „w tej chwili utknęłam w martwym punkcie i potrzebuję bodźca, aby zacząć” – możesz zdecydować, że rzeczywiście masz w sobie ten impuls, ale oszczędzałaś go, ponieważ nie sądziłaś, że nadal będzie Ci potrzebny. Akumulator samochodowy nie musi wystarczać na całą jazdę, wystarczy, aby zapalić zapłon.

To nie zadziała w każdym przypadku. Prokrastynacji nie pokonuje się po prostu w ten sposób. Dlatego jestem taką fanką budowania produktywnych nawyków. Kiedy ustawisz podstawowy poziom wyników i zorganizujesz zadania tak, aby skupić się na kilku kluczowych elementach naraz, niepotrzebna jest duża dyscyplina. Wewnętrzny niepokój i poczucie winy, aby zacząć, po prostu nie są potrzebne.

Ciągle brakuje mi motywacji – co dalej?

Pomysł, że możesz po prostu uruchomić swoją motywację raz i od tego momentu będzie działać płynnie, jest absurdalny. Produktywność to pojazd, który ciągle się zatrzymuje i potrzebuje zdyscyplinowanego pchania, aby znów się toczyć. Jeśli cierpisz na chronicznie niską motywację, możesz spojrzeć na to na dwa sposoby. Po pierwsze, możesz nienawidzić konkretnych zadań, które musisz wykonać w tej chwili. Jako studentka medycyny możesz mieć inspirującą wizję bycia światowej klasy chirurgiem, ale absolutnie nienawidzisz swoich prac domowych z chemii organicznej.

Myślę, że jest to również kwestia dyscypliny. Jeśli Twoja motywacja do celu jest wystarczająco silna, powinna dać Ci podstawę do zbudowania dyscypliny, aby przezwyciężyć częste zwłoki w nudnej pracy. Alternatywą jest to, że cierpisz na chronicznie niską motywację i nie możesz wyznaczyć żadnych znaczących celów związanych z pracą. W takim przypadku, dlaczego nadal nad tym pracujesz? Jeśli jest to konieczne, Twoim nowym celem powinno być zaplanowanie drogi ucieczki. Jeśli nie jest to konieczne, powinnaś teraz przestać. Parafrazując Gary’ego Vaynerchuka, „nie ma absolutnie żadnego powodu, by robić gówno, którego nienawidzisz”. Ale myślę, że większość ludzi utknęła w pierwszym przypadku. Mają duże, interesujące cele w swoim życiu, w przeciwnym razie dlaczego mieliby działać w tej dziedzinie? Chodzi tylko o to, że te cele tracą koncentrację, gdy sprowadzają się do tego, co powinni robić w tej chwili.

Wszystkim brakuje motywacji

Gdy ktoś mówi, że „brakuje mu motywacji”, zwykle nie oznacza to, że brakuje mu obiektywnego powodu do pracy. Oznacza to, że brakuje mu uczucia, jakiejś wewnętrznej chęci do pracy, którą powinien posiadać. Większość ludzi nie ma tego wewnętrznego pożądania. A jeśli tak, to zwykle dlatego, że ich dyscyplina i podstawa są tak silne, że nigdy nie popadają w apatię. Motywacja nie powinna być wymówką, aby nie zrobić pierwszego kroku.

Jak radzisz sobie z brakiem motywacji w swoim życiu? Masz już świadomość, czemu tak naprawdę ci jej brakuje? Opowiedz mi o tym w komentarzu poniżej albo napisz do mnie maila na adres pytania@cataleja.pl.

Udanego życia,

Cataleja.

Artykuł Czy używasz „braku motywacji” jako wymówki? pochodzi z serwisu Cataleja.

Wiele porad dotyczących samopomocy mówi Ci, abyś wyznaczała sobie wielkie cele, była naprawdę zmotywowana i zainspirowana. Chociaż jest to fajny pomysł, łatwo może doprowadzić do wypalenia motywacyjnego. Nie zaczynasz maratonu od sprintu na pierwszym kilometrze. Po co więc próbować prowadzić swoje życie w ten sposób? Masz całe życie na rozwój. Próba zrobienia tego wszystkiego w ciągu najbliższych trzydziestu dni doprowadzi do upadku i leczenia ran. Szybki wzrost jest dobry, ale jeśli nie jest trwały, będziesz krążyć w kółko. Uważam, że zmiana nawyków jest kluczowa dla osiągnięcia celów. Ale nie możesz zrobić tego wszystkiego naraz. Zmiana tylko jednego małego nawyku zajmuje co najmniej miesiąc. Na krótką metę wydaje się to boleśnie powolne, ale po roku lub dwóch takich czynności możesz całkowicie zmienić wzorce w swoim życiu. Czy to nie zabawne, że kolejny miesiąc może wydawać się wiecznością, ale ostatni rok wydaje się, że minął w mgnieniu oka?

Jak uniknąć wypalenia motywacyjnego?

Prawie cały swój rozwój dzielę na te trzy etapy. Spójrz na swoje teraz. Dowiedz się, gdzie dokładnie jesteś w tym momencie. Spójrz na planowaną przyszłość. Dowiedz się dokładnie, gdzie chcesz się udać. Spójrz na następny krok. Dowiedz się dokładnie, co musisz zrobić dalej. Zaskakujące jest to, że ta prosta filozofia przyczyniła się do mojego rozwoju w około 90%. Myślę, że prawdziwym powodem, dla którego ludzie nie zwalniają, jest to, że większość ludzi nie jest w stanie wyobrazić sobie, jak pojedynczy krok przyczynia się do końcowego rezultatu. Ponieważ każdy krok działa na poprzednie, twoje następne działanie często wydaje się nieistotne w porównaniu z całością. Ludzki mózg nie jest zbyt dobry w liczeniu postępów geometrycznych.

Powiedzmy, że jestem naprawdę dobra w składaniu papieru. Wyciągam duży kawałek papieru o regularnej grubości i zaczynam go składać. Po jednym złożeniu grubość papieru podwoiła się. Po dwóch zwiększyła się czterokrotnie. Teraz powiedzmy, że robię to dalej i składam papier pięćdziesiąt razy. Jak gruby będzie? Lubię zadawać to pytanie, ponieważ do tej pory żadna osoba nie odpowiedziała poprawnie. Niektórzy ludzie zgadują liniowo, na przykład dwadzieścia centymetrów. Inni ludzie, którzy rozumieją, że postęp jest wykładniczy, mogą postawić na metr lub dwa. Ale ponieważ ludzki umysł nie został zaprojektowany do myślenia wykładniczego, większość ludzi nawet się do tego nie zbliża. Rzeczywista odległość po złożeniu 50 razy to w przybliżeniu odległość między ziemią a słońcem. Śmiało, wyciągnij kalkulator i pomnóż, jeśli mi nie wierzysz.

Stopniowa rewolucja drogą do sukcesu

Nie winię ludzi za to, że chcą się naprawdę szybko rozwijać. Kiedy patrzy się na ludzi sukcesu, często wydaje się, że ich sukces gwałtownie rośnie. Nawet jeśli uważasz, że większość sukcesów trwa latami, łatwo uwierzyć w mit, że wewnętrzne zmiany zachodzą szybciej. Ta wiara w objawienie, że pewnego dnia można usiąść, mieć świetny pomysł i nagle zmienić każdy aspekt swojego życia osobistego, jest nonsensem. Zmiany wewnętrzne zachodzą stopniowo, zewnętrzne jeszcze bardziej. Punkt krytyczny może spowodować, że twój wzrost pojawi się dość szybko. Ale to, czego brakuje, to wszystkie drobne kroki, które nastąpiły przed nim. Przejaw sukcesu może wyglądać rewolucyjnie, ale narastanie było stopniowe.

Zaplanuj swoją motywację, aby uniknąć wypalenia. Rób rzeczy krok po kroku i skup się na największym fragmencie, z którym Ty, a nie ktokolwiek inny, możesz sobie poradzić, zanim przejdziesz do przodu. W przewidywaniu to podejście może wydawać się boleśnie powolne. Ale piękno stopniowej rewolucji polega na tym, że jest to w rzeczywistości najszybsza strategia na dłuższą metę. Pamiętaj tylko, aby się uśmiechać, gdy ktoś prosi Cię o radę, jak odniosłaś taki sukces tak szybko.

Jak radzisz sobie z wypaleniem motywacyjnym w swoim życiu? Czego unikasz, a co Ci pomaga? Opowiedz mi o tym w komentarzu poniżej albo napisz do mnie maila na adres pytania@cataleja.pl.

Udanego życia,

Cataleja.

Artykuł Nie tak szybko, czyli unikanie wypalenia motywacyjnego pochodzi z serwisu Cataleja.

Różnice między nimi mogą być subtelne, ale wpływ jest ogromny. Jedna budzi entuzjazm, druga może być całkowicie toksyczna. Osoby zmotywowane pasją mogą łatwo pokonać stres, ból i przeszkody, gdyż pasjonuje ich podróż sama w sobie. Ludzie zmotywowani bogactwem są często sfrustrowani, niecierpliwi i przygnębieni przy najmniejszej porażce, która odsuwa ich od tego, do czego tak uparcie dążą.

Motywacja do bogactwa jest toksyczna

Co to jest motywacja do bogactwa? Nie chodzi tutaj o wyłączne motywowanie się pieniędzmi. Oznacza to po prostu motywację do osiągania wyników zamiast cieszenia się procesem. Chodzi o chęć bycia bogatą, zamiast interesowania się zarabianiem pieniędzy. Pragnienie związku zamiast interesowania się innymi ludźmi. Pragnienie zdrowego ciała zamiast zainteresowania zdrowym odżywianiem i ćwiczeniami. Motywacja do bogactwa nie jest sama w sobie złą rzeczą. Problem pojawia się, gdy jest używana do zamaskowania braku motywacji wynikającej z pasji. Kiedy nie jesteś zbytnio zainteresowana procesem, dotarcie do celu będzie bolesne.

Najlepszym sposobem na stwierdzenie, jaki rodzaj motywacji jest dla Ciebie odpowiedni, jest przyjrzenie się celom i dążeniom wymaganym do ich osiągnięcia. Co Cię bardziej wciąga? Czy bardziej interesuje Cię szkoła czy stopień naukowy? Czy bardziej interesuje Cię prowadzenie firmy czy zostanie odnoszącą sukcesy bizneswomen?

Toksyczna motywacja nie trwa długo

Motywacja do bogactwa może pomóc Ci zacząć, ale nie może zakończyć Twojej podróży. Każda znana mi osoba odnosząca sukcesy dotarła tam, gdzie jest, ponieważ miała przynajmniej pewien poziom motywacji wynikającej z pasji. Wśród ludzi odnoszących ogromne sukcesy, których znam, motywacja związana z pasją jest prawie tak wysoka, że ​​często trudno jest dokładnie określić, jakie są ich cele zewnętrzne.

Oto kilka pytań, które należy sobie zadać – czy robiłabyś to dalej, nawet gdyby ostateczny sukces był niemożliwy? Czy nadal byś to robiła, nawet gdybyś nie mogła cieszyć się nagrodami? Czy robiłabyś to, mimo że porażka byłaby prawie gwarantowana?

Jak zastąpić toksyczną motywację pasją?

Po prostu odpuścić. Toksyczność twojego popędu pojawia się, ponieważ kurczowo się go trzymasz. Rezultat stał się dla Ciebie tak ważny, że jesteś gotowa znosić frustrację i ból, przez które musisz przejść, aby go osiągnąć. Pierwszym krokiem (choć z pewnością nie ostatnim) jest po prostu odpuszczenie tego starego pomysłu.

Gdy pasjonowałam się bieganiem, mój znajomy wyjaśnił mi, że jeśli wbiegasz pod górę, kwas mlekowy może gromadzić się w nogach. Ważne jest, aby krótko rozluźnić mięśnie, aby nie powodowały później problemów. Myślę, że czasami jedynym sposobem na pozbycie się toksycznego popędu jest po prostu wyrzucenie go. Odłącz się na chwilę, abyś mogła zacząć od nowa.

Win-Win or No Deal

Po oderwaniu się od celu jedynym sposobem na stworzenie zdrowej motywacji jest postawienie ultimatum. Albo zdecyduj się znaleźć sposób, by być szalenie zainteresowaną procesem ORAZ celem, albo zniknij z tego obszaru, dopóki tego nie zrobisz.

Jak użyć tej rady w prawdziwym życiu? Zdrowie – nie zmuszaj się do chudnięcia, chyba że znajdziesz ćwiczenia, dietę lub filozofię zdrowotną, do której możesz się przekonać. Pieniądze – nie próbuj zarabiać więcej pieniędzy, chyba że znajdziesz proces zarabiania pieniędzy, który Cię fascynuje. Praca – nie wykonuj pracy, która nie daje Ci pasji. Jeśli nie możesz znaleźć pracy z pasją, zrób minimum, aby przetrwać i awansuj, aż znajdziesz pracę z pasją. Pieniądze nie mogą kupić twojej duszy. Relacje – nie zmuszaj się do umawiania się na randki, poznawania ludzi ani przyciągania bez zainteresowania się innymi ludźmi.

Entuzjazm boli!

Motywacja wynikająca z pasji nie oznacza, że ​​wszystko, co robisz, powinno być łatwe lub bezbolesne. Wiele rzeczy, które kocham, wiąże się z bólem lub wyzwaniem. Nie chodzi o to, aby odbyć bezbolesny, relaksujący spacer, ale by zaangażować się w proces, który Cię fascynuje i na którym Ci zależy.

Nie interesuje mnie bycie bogatą. Prowadzę wygodny tryb życia i mogę godnie żyć za moje wynagrodzenie. Bycie milionerką mnie nie motywuje. Ale proces posiadania firmy, inwestowania, sprzedaży produktów i zarabiania pieniędzy już tak. Zainteresowanie to nie to samo, co oczekiwanie łatwości. Prawdę mówiąc, prawdopodobnie nie byłabym tym w ogóle zainteresowana, gdybym wiedziała, że jest to łatwe zadanie.

Jaki rodzaj motywacji przeważa u Ciebie? Jak radzisz sobie z toksyczną motywacją w swoim życiu? Opowiedz mi o tym w komentarzu poniżej albo napisz do mnie maila na adres pytania@cataleja.pl.

Udanego życia,

Cataleja.

Artykuł Toksyczna motywacja – czym jest i jak je unikać pochodzi z serwisu Cataleja.

Z zewnętrznego punktu widzenia cyfrowy styl życia wydaje się nieprawdopodobnym celem. Z pewnością nie jest to niemożliwe i są ludzie, którzy żyją tak dzisiaj. Ale jest to również o wiele trudniejsze niż stabilna praca w godzinach 8.00-16.00 i spłata kredytu hipotecznego za mieszkanie z trzema sypialniami na przedmieściach. Nieprawdopodobne cele mogą być trudne do utrzymania motywacji. Cyfrowy styl życia nie jest jedynym nieprawdopodobnym celem, jaki możesz osiągnąć. Jeśli masz nadwagę i wcześniej już zawiodłaś się na diecie, jak zdobyć motywację do zrzucenia dodatkowych 5-10 kilogramów? Jeśli chcesz założyć firmę, prawdopodobnie słyszałaś, że 80% nowych firm upada w ciągu pierwszych pięciu lat. Jakie więc są Twoje szanse w tej grze?

Jak używać motywacji?

Nigdy nie byłam fanką technik zwiększania motywacji. Nie sądzę, aby oszukiwanie siebie było warunkiem wstępnym samodoskonalenia. Zamiast tego staram się znaleźć całkowicie logiczne powody, dla których moje pozornie nieprawdopodobne cele są warte mojego entuzjazmu. Odkryłam, że istnieją trzy ważne powody, dla których warto poświęcić całą uwagę wielu pozornie nieprawdopodobnym celom. Jeśli zrozumiesz te powody, nadal możesz być marzycielką, nie będąc przy tym lekkomyślną.

Po pierwsze – wartość dotarcia do połowy drogi. Większość celów nie jest wydarzeniem typu „wszystko albo nic”. Wiele nieprawdopodobnych celów jest opłacalnych, nawet jeśli możesz je osiągnąć tylko w połowie. Korzystając z mojego pierwszego przykładu cyfrowego życia, nawet jeśli nadal potrzebujesz pracy, firma działająca w niepełnym wymiarze godzin może zaoferować Ci większą elastyczność finansową. Nie jestem jeszcze w pełni cyfrowa, ale nadal cieszę się z korzyści płynących z umiarkowanego sukcesu, jaki odniósł ten blog.

Często, gdy dążysz do nieprawdopodobnych celów, nie do końca Ci się to uda (przynajmniej na krótką metę). Ale nadal możesz czerpać korzyści z połowy sukcesu. Mały postęp nadal może przynosić korzyści, więc wciąż warto dążyć do tych nieprawdopodobnych celów. Zdrowie, finanse, nawyki to obszary, w których połowa udoskonaleń jest wciąż znacząca. Jeśli potrafisz sobie przypomnieć te mniejsze zwycięstwa, może to dać Ci motywację do dalszego dążenia do większej wygranej.

Czy szanse są naprawdę przeciwko tobie?

Po drugie – czy szanse są naprawdę przeciwko Tobie? Często ignoruję pesymistyczne opinie na temat prawdopodobieństwa osiągnięcia celu. Jeśli ktoś Ci powie, że tylko 0,1% populacji ma czarny pas w karate, czy to oznacza, że ​​masz 1/1000 szans na zostanie mistrzem? Oczywiście nie. Prawdopodobnie 98% świata nigdy nawet nie pomyślało o karate. Zapisując się na kurs, należysz do mniejszości.

Zamiast porównywać się ze wszystkimi, porównuję swoje szanse na sukces z ludźmi, którzy mają taki sam poziom motywacji jak ja. Każdy ma inne motywacje, a przytłaczająca liczba ludzi nie ma jasnych celów. Nie używaj tych osób jako podstawy do porównań. Czasami szanse nie kłamią. Zostanie graczem NBA jest naprawdę nieprawdopodobnym celem, ponieważ wielu z nich ma determinację i motywację. Kiedy szanse są przeciwko tobie, spróbuj poszukać kreatywnych rozwiązań, które oddzielą Cię od stada.

Porażka mimo motywacji

Po trzecie – uwzględnij możliwość niepowodzenia. Jeśli zwycięstwa w połowie drogi są bez znaczenia, a szanse są naprawdę duże, wykorzystuję samą porażkę, aby motywować mnie do pójścia dalej. Rozumiem przez to, że niepowodzenia nie są najgorszym scenariuszem. Ciężkie dążenie do nieprawdopodobnego celu i porażka daje Ci zdolności umysłowe i trening, który możesz wykorzystać do osiągnięcia dowolnego innego celu.

Kiedy prowadzę tego bloga, zdaję sobie sprawę, że wiele innych osób też się stara. Wiem też, że odsetek sukcesów jest wciąż niski, nawet jeśli pomijam niezmotywowanych, niezorientowanych blogerów, którzy właśnie tworzą darmowe konta. Jednak nawet jeśli spojrzysz na taki pesymistyczny obraz, nadal możesz być zmotywowana. Prowadzenie tego bloga, nawet jeśli nie prowadzi do wielkiego sukcesu, wiele mnie nauczyło. Nauczyłam się umiejętności biznesowych, pisania, komunikacji i umiejętności osobistych. Wszystko to mogę zabrać ze sobą na każde następne wyzwanie.

Zaskakujące jest to, że nie trzeba dużo szczęścia, aby przejść od 1% do 50% czegoś, na czym Ci zależy. Kiedy znajdziesz motywację do ciężkiej pracy nad nieprawdopodobnym celem, staje się to bardziej prawdopodobne. Jakie są Twoje nieprawdopodobne cele? Opowiedz mi o tym w komentarzu poniżej albo napisz do mnie maila na adres pytania@cataleja.pl.

Udanego życia,

Cataleja.

Artykuł Znajdowanie motywacji do nieprawdopodobnych celów pochodzi z serwisu Cataleja.

Czemu trudno trzymać się swoich celów?

Pomyśl o ostatnim celu, z którym walczyłaś. Może chodziło o utratę wagi, naukę języka lub założenie firmy? Dlaczego walczyłaś? Czasami robisz wszystko dobrze – masz plan, wkładasz wysiłek dokładnie tak, jak zamierzałaś, a sprawy nadal nie układają się po twojej myśli. To może boleć, ale w większości przypadków tak jest. Zamiast tego nasze projekty zawodzą, a cele zawodzą, ponieważ mieliśmy zamiar coś zrobić i nie podjęliśmy dalszych działań.

Zaczęłaś nowy nawyk ćwiczeń, ale zrezygnowałaś po trzech tygodniach. Myślałaś o nauce języka, może nawet pobrałaś jakieś aplikacje, ale potem życie stanęło Ci na drodze. Chciałabyś założyć firmę, ale nie wiesz, co robić, i nigdy nie zrobiłaś postępów w tej sprawie. To jest właśnie to, co nazywam luką akcja-zamiar. To jest różnica między tym, jak zamierzałybyśmy robić rzeczy, a tym, co faktycznie się dzieje. To różnica między świetnym pomysłem a świetną realizacją. Stąd bierze się większość naszych zmagań, porażek i frustracji. Zamknięcie tej luki nie jest łatwe, ale jest to dość intuicyjny proces. Ma trzy stopnie.

Jak wypełnić lukę w działaniu?

Krok pierwszy – zrozum swoje intencje. Pierwszym powodem, dla którego ludzie mają lukę, jest to, że ich intencje nie były na początku jasne. Jeśli nie jesteś nawet pewna, co zamierzałaś zrobić, jak możesz się tego trzymać? Tak wiele snów umiera, ponieważ nigdy nie były czymś więcej niż fantazjami. Jeśli chcesz mieć jakąkolwiek szansę na poprawę swojego życia, musisz zacząć od jasnego określenia, co zamierzasz zrobić, nawet jeśli nadal nie jesteś doskonała w realizacji tych planów.

Przykład: „Chciałabym uczyć się francuskiego”, czyli brak wyraźnych zamiarów. „Zamierzam kupić tę książkę i spróbuję się uczyć przez piętnaście minut każdego ranka”, to są już jasne intencje. Ta druga osoba może w rzeczywistości nie realizować celu, ale cele pierwszej osoby są tak źle zdefiniowane, że nie może odnieść sukcesu.

Krok drugi – zrozum siebie. Następny krok jest trudniejszy. Nie wystarczy wyznaczyć cele, zamiary czy plany. Musisz zrozumieć, kim jest osoba, która będzie na nich działać. Jakie są twoje mocne i słabe strony? Dlaczego Twoje cele zawiodły w przeszłości? Jakie przeszkody staną Ci na drodze i jak możesz je obejść? Jeśli brak zamiarów jest pierwszą przyczyną niepowodzenia, drugą jest wyobrażenie sobie, że wyidealizowany superbohater faktycznie będzie działał zgodnie z twoimi planami. Ta osoba nie istnieje. Jesteś tylko Ty. Więc lepiej dopasuj swoje intencje do rzeczy, które faktycznie możesz śledzić.

Przykład: Zazwyczaj rozpoczynasz projekty z dużą motywacją, ale po kilku tygodniach poddajesz się. Dlaczego nie spróbujesz ustawić minimalnej ilości pracy, którą będziesz wykonywać każdego dnia? Wtedy, nawet jeśli zrobi się ciasno, nie poddasz się całkowicie.

Osiąganie celów a właściwe intencje

Krok trzeci – dostosuj swoje intencje. Twój cel końcowy składa się z dwóch części. Pierwsza część jest taka, że ​​twoje intencje, jeśli są przestrzegane, powinny doprowadzić Cię tam, gdzie musisz się udać. Jeśli próbujesz założyć firmę, nauczyć się języka, skończyć studia lub schudnąć, ustalony przez Ciebie plan musi przynajmniej mieć przyzwoitą szansę na realizację. Druga część jest taka, że ​​twoje intencje muszą być tak zaprojektowane, abyś mogła faktycznie działać zgodnie z nimi. Znajomość siebie oraz tego, jakie rzeczy w Twoim życiu, osobowości i przyzwyczajeniach będą przeszkadzać i wspierać Twoje intencje, może pomóc w zaprojektowaniu celu tak, aby pasował do Twojej sytuacji. Dostosowanie to ciągły proces badania tych dwóch części. Podczas pracy widzisz, jak działają Twoje intencje, obserwujesz również, jak dobrze realizujesz swoje zamiary i dostosowujesz się do obu, aby robić postępy.

Przykład dopasowania intencji do celu: Chcesz schudnąć, więc próbujesz codziennie zapisywać powtórzenia swoich ćwiczeń w planerze. Ale próbujesz tego od miesięcy i nie straciłaś na wadze. Lepiej byłoby dostosować swoje zamiary do czegoś bardziej efektywnego, na przykład zmniejszenia wielkości porcji. Przykład łączenie intencji z działaniem: Próbujesz teraz zmniejszyć rozmiary porcji, ale okazuje się, że często przejadasz się, szczególnie w restauracjach. Na nowo definiujesz swój plan, aby zjeść połowę posiłku i odczekać dwadzieścia minut, zanim zjesz drugą połowę (tylko jeśli nadal jesteś głodna). Teraz możesz lepiej zrealizować swój pierwotny pomysł.

Jak u Ciebie wygląda luka między świetnym pomysłem a świetną realizacją? Jak sobie radzisz z tą rozbieżnością? Opowiedz mi o tym w komentarzu poniżej albo napisz do mnie maila na adres pytania@cataleja.pl.

Udanego życia,

Cataleja.

Artykuł Dlaczego tak trudno jest trzymać się swoich celów? pochodzi z serwisu Cataleja.

Cele długoterminowe – nie wiesz, kim będziesz za 10 lat

Jedną ważną lekcją, której się nauczyłam, było to, że jeśli zainwestujesz dużo energii w samodoskonalenie, za kilka lat wiele się zmieni. I to nie tylko w jednym wymiarze. Twoje przekonania, wartości i cele zmienią się, gdy zaangażujesz się w samodoskonalenie. Cel, który może Ci się spodobać, gdy masz 18 lat, może wydawać się nudny lub nawet śmieszny, gdy masz 25 lat. Częścią tej zmiany jest zdobywanie nowych doświadczeń. W ciągu ostatnich pięciu lat poznałam sporo nowych ludzi, zaczęłam pracę nad własnym biznesem, zmieniłam pracę, nauczyłam się angielskiego, podjęłam naukę hiszpańskiego i zaczęłam praktykować jogę. Być może to wymęczony frazes, ale nowe doświadczenia zmieniają to, kim jesteś i czego pragniesz od życia.

Część tej zmiany wynika z samej poprawy. Cele, które były niesamowicie motywujące, mogą wydawać się nudne po osiągnięciu określonego poziomu postępu. Steve Pavlina powiedział, że cele dochodowe były dla niego niesamowicie motywujące, gdy dopiero zaczynał swoją działalność, ale teraz, gdy osiąga wyższe dochody, już go to nie napędza. Jeśli nie jesteś tą samą osobą od pięciu lat, jak możesz wyznaczyć sobie cel, który powinien trwać dziesięć lat?

Cele na 6-18 miesięcy zachęcają do działania

Innym problemem, który znalazłam w przypadku celów długoterminowych, jest to, że nie napędzały one żadnego działania. Cały sens ustalenia szczegółowego, pisemnego celu polega na stworzeniu poczucia pilności i motywacji w chwili obecnej. To poczucie motywacji jest często warte więcej niż faktyczne osiągnięcie celu. Chociaż osiągnięcie celu jest satysfakcjonujące tylko przez chwilę, akt posiadania zapisanych celów sprawia, że ​​jesteś zaangażowana i entuzjastyczna przez miesiące i lata. Nie sądzę, aby cele wyznaczone na 5–10 lat wcześniej były motywacją do działania. Przy ustalaniu celów na 6-18 miesięcy nadal warto mieć na uwadze szerszy obraz, ale nie ma sensu wyznaczać tego terminu.

Wyznaczenie krótkoterminowego celu pobudza do działania. Długofalowym celem dla mnie jest zarabianie w pełnym wymiarze godzin online i możliwość życia w dowolnym miejscu na świecie prowadząc ten biznes. Ten cel jest atrakcyjny, ale nie pobudza do działania. Jednak myślenie o moim nadchodzącym projekcie kursu online popycha mnie do napisania kolejnych lekcji w jego ramach.

Znajdź swój duży obraz, a nie termin

O wiele bardziej przydało mi się zdefiniowanie szerszego obrazu mojego życia, zamiast długoterminowego celu. Duży obraz to styl życia, który chcę wieść, i zawarte w nim osiągnięcia. Brak terminu. Żadnego wymyślania szczegółów. Tylko duży obraz, do którego mogę wyznaczyć krótsze cele. Mój duży obraz to teraz cyfrowy styl życia. Oznacza to możliwość utrzymywania się w pełnym wymiarze godzin, pisząc i prowadząc biznes online. Celowo utrzymuję ten ogólny obraz niejasny. Nie określam, czy ma to być prowadzenie tej witryny internetowej, czy zakładanie innej firmy online. Ustalenie dokładnej kwoty, jakiej potrzebuję, też nie jest ważne. Nie określam, gdzie chcę mieszkać. Nie postanawiam też, kiedy chcę osiągnąć ten cel.

Większość zasad wyznaczania celów łamię, mając duży obraz, ale myślę, że robienie tego lepiej mi służy. Ponieważ wiem, że zmienię się jako osoba, celowo utrzymuję ogólny obraz niejasny. W ten sposób zamiast dziesięcioletnich celów, które zmieniają się co sześć miesięcy, mogę zachować ten sam ogólny obraz. Wyznaczanie terminu jest bezużyteczne, ponieważ długoterminowe cele nie motywują do działania. Wolałabym całkowicie uniknąć ostatecznego terminu i być cierpliwą w stosunku do moich projektów. Tak długo, jak pracuję tak ciężko, jak tylko mogę, nad celami krótkoterminowymi, a te cele są zgodne z moim szerszym obrazem, zamierzam osiągnąć ten ogólny obraz tak szybko, jak tylko potrafię, każdą inną metodą.

Cele długoterminowe a niepewność

Zamiast postrzegać stale zmieniające się długoterminowe cele jako problem, postrzegam to jako znak, że wykonuję dobrą robotę. Jeśli moje cele pozostają w stagnacji przez długi czas, oznacza to, że nie wystawiam się na wystarczająco dużo nowych możliwości. Mówię, że to podejście jest ważniejsze, gdy masz mniej niż 30 lat, ponieważ jest to okres Twojego życia z najczęstszymi zmianami i elastycznością. Jeśli masz 35 lat, dzieci, stabilną karierę i kredyt hipoteczny, nie będziesz miała takiego samego tempa zmian.

Znam jednak ludzi, którzy odkryli siebie na nowo w wieku 30 i 40 lat. Pułkownik Sanders założył Kentucky Fried Chicken, gdy miał sześćdziesiąt lat. Nawet jeśli osiągnęłaś już stabilny punkt w swoim życiu, nie oznacza to, że nie możesz dalej akceptować niepewności. Ustaw szerszy obraz zamiast dziesięcioletnich celów. Przyjmij niepewność. Aha, i nie pozwól, aby Twoje życie zostało zapisane z góry.

Jaki masz stosunek do wyznaczania celów długoterminowych? Co sądzisz o ustalaniu tylko szerszego obrazu przyszłości, ale bez konkretnego terminu? Opowiedz mi o tym w komentarzu poniżej albo napisz do mnie maila na adres pytania@cataleja.pl.

Udanego życia,

Cataleja.

Artykuł Dlaczego przestałam wyznaczać cele długoterminowe? pochodzi z serwisu Cataleja.